Bardaktan boşanırcasına yağmur yağdığı bir gün Nasreddin Hoca, yağmurun yağışını pencereden seyretmektedir. Bir de bakar ki komşusu ıslanmamak için yağmurdan kaçıyor.
Hoca hemen pencereyi açarak komşusuna seslenmiş :
─ Komşu, komşu !
─ Hiç utanmıyor musun ?
─ Allah'ın rahmetinden mi kaçıyorsun ?
─ Allah'ın rahmetinden kaçılmaz !
Komşusu bunu duyunca koşmayı bırakıp, yavaş yavaş yürüyerek evine doğru gider. Evine gidene kadar sırılsıklam olur ve ıslanmadık yeri kalmaz.
Ertesi gün Nasreddin Hoca alışveriş için sokağa çıkar. Hava yine aşırı derecede yağmurludur. Alışverişini bitirdikten sonra hızlı adımlarla evine doğru giderken bir gün önceki komşusunun evinin önünden geçer.
Bu sefer de evinin penceresinden komşusu Nasreddin Hocaya seslenir :
─ Hoca efendi, Hoca efendi !
─ Sen dün bana Allah'ın rahmetinden kaçılmaz diyordun.
─ Bak şimdi kendin kaçıyorsun.
─ Hani Allah'ın rahmetinden kaçılmazdı ?
Bunu duyan Nasreddin Hoca hiç istifini bozmadan komşusuna cevap vermiş :
─ Ben Allah'ın rahmetinden kaçmıyorum.
─ Allah'ın rahmetini çiğnememek için kaçıyorum.
