Günün birinde Nasreddin Hocanın canı sıcacık bir tarhana çorbası çeker. Mutfağa gidip tencerelerin kapaklarını tek tek açıp bakar, hiçbirinde tarhana çorbası yoktur.
Nasreddin Hoca da dumanı üstünde tüten, kokusu etrafa yayılan, lezzetli bir tarhana çorbası hayal etmeye başlar. Çorbanın kendisi olmasa da kurduğu hayalden keyif alır Hoca.
Hoca efendi tam tarhana çorbasının hayaliyle kendini avuturken birdenbire evinin kapısı çalınır. Kapıyı açtığında komşusunun oğlunu görür karşısında.
Komşusunun oğlu, Nasreddin Hocaya titrek bir sesle :
─ Hocam, annem çok hasta, evde yatıyor.
─ O yüzden hiç yemek yapamadı.
─ Varsa bir tas çorba verebilir misin bize ?
Deyince Nasreddin Hoca komşusunun oğluna üzgün bir şekilde cevap verir :
─ Ah oğlum, keşke olsa da iki tas çorba verseydim.
─ Ama evde hiç çorba yok.
Hoca, komşunun oğlunu uğurlayıp evin kapısını kapatır.
Sonra da kendi kendine söylenmeye başlar :
─ Pes doğrusu !
─ Şu bizim komşular da amma yaptılar şimdi.
─ Hayalimdeki çorbanın bile kokusunu alıyorlar.
─ Hayalimdeki çorbayı bile istiyorlar.
