Nasreddin Hocanın, aldığı eşyaları geri getirmeyen bir komşusu varmış. Bir gün bu komşusu Nasreddin Hocanın kapısını çalmış.
Hoca kapıyı açınca komşusu ona :
─ Bizim hanım çamaşır asacaktı, evde bir türlü çamaşır ipini bulamadık !
─ Hoca efendi bana çamaşır ipini bir günlüğüne verebili misin ?
─ Yarın ipi geri getiririm.
Demiş.
Nasreddin Hoca da komşusuna :
─ Komşum, sen burada beni bekle, hemen ipi bulup getireyim.
Diyerek evine girmiş. Bir düre sonra hoca tekrar komşusunun yanına gelmiş.
Bu sefer de Nasreddin Hoca da komşusuna :
─ Komşum, bizim hanım ipe un sermiş.
─ O yüzden ipi sana veremiyorum.
Deyince, komşusu biraz şaşkın biraz da kızgın bir şekilde Hocaya sormuş :
─ Yahu Hoca efendi !
─ Dalga mı geçiyorsun benimle ?
─ Hiç ipe un serilir mi ?
Nasreddin Hoca komşusuna cevap vermiş :
─ Komşum, insanın canı vermek istemeyince, ipe un da serer buğday da asar.
